Rodzina Lutosławskich

Genealogia

4. Franciszek Dionizy Lutosławski (1830-1891)      
    2. Józef Lutosławski (1881-1918)
5. Paulina ze Szczygielskich Lutosławska        
      1. Witold Lutosławski
(19131994)
6. Konrad Olszewski    
    3. Maria z Olszewskich Lutosławska    
7. Joanna z Sienkiewiczów Olszewska

Franciszek Dionizy Lutosławski (1830-1891) – dziadek Witolda Lutosławskiego – brał udział w powstaniu styczniowym. Był absolwentem Instytutu Gospodarstwa Wiejskiego w Marymoncie pod Warszawą, ale odebrał także staranne wykształcenie muzyczne. Grał na fortepianie, skrzypcach, pobierał lekcje śpiewu. Jako dziedzic majątku w Drozdowie przyczynił się do rozwoju przemysłu rolno-spożywczego. W Drozdowie działały  w XIX wieku między innymi: mleczarnia, wiatrak, młyn parowy oraz świetnie prosperujący browar. W latach 1868-78 z jego inicjatywy wzniesiono nowy, murowany kościół. Franciszek Lutosławski był ojcem sześciu synów (z dwóch małżeństw),
z których najmłodszy – Józef – był ojcem kompozytora. Wszyscy wychowywali się  w Drozdowie.

Wincenty Lutosławski (1863-1954) – najstarszy z synów Franciszka – był profesorem filozofii. Prowadził badania nad rozwojem filozofii Platona. Wypracował metodę nazwaną stylometrią, która stosowana jest do dzisiaj, m. in. w badaniach nad dziełami muzycznymi i malarskimi. Wincenty Lutosławski był przez wiele lat najbardziej znanym polskim filozofem.

Stanisław Lutosławski (1864-1937) ukończył studia rolnicze w Halle.
Po śmierci ojca zarządzał majątkiem w Drozdowie. Założył średnią Szkołę Handlową
w Łomży (1906r.), a także przyczynił się do budowy szkoły w Drozdowie. Przez wiele lat kierował Łomżyńskim Bankiem Ziemian oraz Łomżyńskim Oddziałem Związku Ziemian.

 

Marian Lutosławski (1871-1918) posiadał dyplom inżyniera mechanika (Politechnika
w Rydze) oraz inżyniera elektryka (Politechnika w Darmstadcie). Prowadził w Warszawie biuro projektowo-montażowe. Był propagatorem żelbetnictwa – nowej dziedziny
w budownictwie. Przyczynił się do założenia Stowarzyszenia Techników w Warszawie. Marian Lutosławski stworzył podstawy dla wielu współczesnych działów techniki polskiej. Interesował się elektroniką prądów przemiennych trójfazowych, współtworzył zasady słownictwa technicznego oraz był współautorem publikacji słownictwa technicznego.

Jan Lutosławski (1875-1950) uzyskał stopień doktora nauk rolniczych
na Uniwersytecie w Halle. Przez prawie 25 lat sprawował funkcję redaktora naczelnego „Gazety Rolniczej”. Pisał liczne artykuły dotyczące sytuacji w nauce i praktyce rolniczej.

Kazimierz Lutosławski (1880-1924) stopień doktora nauk medycznych uzyskał
w Zurychu. Posiadał także stopień doktora teologii, a w 1912 roku otrzymał święcenia kapłańskie. Uważany jest za ideowego mentora harcerstwa polskiego, a do jego zasług należy między innymi wykonanie projektu krzyża harcerskiego. Był bliskim współpracownikiem Romana Dmowskiego. Pełnił funkcję posła ziemi łomżyńskiej
w latach 1919-1922. Tak jak jego brat Marian, był działaczem Narodowej Demokracji.
W 1922 roku otrzymał Krzyż Walecznych za posługę duszpasterską w Wielkanoc 1916 roku na froncie Pierwszej Brygady Strzelców Polskich, podczas
I wojny światowej. Został odznaczony także Złotym Krzyżem Zasługi dla Związku Harcerstwa Polskiego.

Józef Lutosławski (1881-1918) ukończył studia rolnicze w Zurychu oraz studia społeczno-polityczne w Londynie. Był korespondentem londyńskim warszawskiego „Gońca”, organu Narodowej Demokracji. Od 1905 roku przebywał w Warszawie, następnie, w 1908 roku, przeniósł się do Drozdowa, gdzie administrował rodzinnym majątkiem. Przebywał tam wraz z żoną i dziećmi do 1915 roku, a następnie wyjechał
z rodziną do Moskwy.  Wiosną 1918 roku, wraz z bratem Marianem, został aresztowany przez bolszewików. Podczas pobytu w więzieniu w Moskwie napisał książkę „Chleb
i Ojczyzna”. Został rozstrzelany 5 września 1918 roku. Jego najmłodszym synem był Witold Lutosławski, jeden z najwybitniejszych kompozytorów XX wieku.
Po śmierci ojca Witold Lutosławski wraz z matką oraz rodzeństwem przenieśli się
do Warszawy. W 1922 roku ponownie zamieszkali w Drozdowie, jednak po dwóch latach na zawsze opuścili Drozdowo i kompozytor nigdy więcej nie odwiedził rodzinnej miejscowości.

opracowała Anna Kurowska

Bibliografia:
Chyl Stanisława, Lutosławscy. Drozdowo-Zambrów 1999.
Paja-Stach Jadwiga, Lutosławski i jego styl muzyczny, Musica Iagiellonica, Kraków 1997.

© 2015 Arcynet.pl